ﮐﺠﺎﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ،
ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻐﺎﺭ ﮐﻮﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﮕﺰﯾﻨﯽ،ﺑﯽ ﺗﺮﺱﺍﺯ ﻋﻘﺎﺏ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺶ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﯽ ﺍﯼ ﺑﻠﻮﻁ ﭘﯿﺮ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ
ﭘﺲ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﺏ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ،ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﻧﺪﮎ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ﻧﻪ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﻗﻔﺴﻬﺎ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ...
ﯾﺎ ﺑﺴﺎﻥ ﻣﺎﺭﯼ ﺑﺨﺰﯼ ...
ﻫﺮ ﺳﻮﯼ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﻭﯼ ﺑﯽ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺩﺷﻤﻨﺖ ﻣﯿﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﻧﯿﺸﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ...
ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﺰﻧﯽ:
ﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻦ ﺧﺰﻧﺪﻩ ﺍﯾﻢ ﮐﻪ ﮔﺰﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﻣﯿﭙﻨﺪﺍﺭﯾﺪ ﺑﯽ ﺁﺯﺍﺭ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﻡ
ﺑﮕﺬﺭﯾﺪ ﻧﯿﺶ ﺩﺭ ﻃﺒﯿﻌﺘﻢ ﻧﯿﺴﺖ ..
ﻭ ﯾﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﺪﻫﻮﺵ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺎﯾﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺎﺩﺍﻧﯽ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﻨﺪﯼ،
حماقتهایی از جنس انتظار برای آزادی..
در دنیایی که هرکس دیگری مسئول نداشته هایش میداند.
حماقت من اما شکل جنون است،
جنونی بی آزار
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺟﻨﻮﻧﻢ ﮔﺮﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﻣﺮﺍ ﭼﻪ ﺁﺯﺍﺭﯾﺴﺖ ﺟﺰ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ...
ﻭ ﯾﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﻥ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﺒﺰﯼ ﺍﺵ ﺳﺮﺥ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ،ﺷﺎﻝ ﺳﺒﺰ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺧﺴﺮﻭ ﻧﺠﻮﺍ
ﮐﻨﯽ:
ﮐﻪ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ... ؟
ﺁﻥ ﺷﺎﻝ ﺳﺒﺰ ﺭﺍ ﺯ ِ ﺷﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭ
*
ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ﺁﯾﺎ ﺷﯿﺎﺭﻫﺎ
ﺯﺧﻢ ﺳﯿﺎﻩ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ... ؟
ﺩﺭ ﺭﯾﺰﺵ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻑ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪﻣﺖ
ﺯﺧﻢ ﺳﯿﺎﻩ ﮔﻮﻧﻪ ﯼ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﭼﯿﺴﺖ ؟
*
ﺁﻥ ﺷﺎﻝ ﺳﺒﺰ ﺭﺍ ﺯ ﺷﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭ ،
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ،
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ
9 ﺗﯿﺮ 94. پیمان میرزاوند
