اجتماعی

اجتماعی،تحلیلی ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﺑﺴﺎﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻔﺲ ﺁﺯﺍﺩﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻝﺑﮕﺸﺎﯾﯽ ﻭ ﭘﺮ ﺑﮑﺸﯽ، ﮐﺠﺎﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻐﺎﺭ ﮐﻮﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﮕﺰﯾﻨﯽ،ﺑﯽ ﺗﺮﺱﺍﺯ ﻋﻘﺎﺏ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺶ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﯽ ﺍﯼ ﺑﻠﻮﻁ ﭘﯿﺮ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ﭘﺲ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﺏ ﻣﯿﻔﻬﻤﯽ،ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﻧﺪﮎ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ ﻧﻪ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﻗﻔﺴﻬﺎ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ... ﯾﺎ ﺑﺴﺎﻥ ﻣﺎﺭﯼ ﺑﺨﺰﯼ ... ﻫﺮ ﺳﻮﯼ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﻭﯼ ﺑﯽ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺩﺷﻤﻨﺖ ﻣﯿﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﻧﯿﺸﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ... ﺁﻧﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻟﺖ ﺯﺑﺎﻧﯽ...

ادامه مطلب